Düşünmek mi? O da ne?

Sezgin CELEP — 2010-03-02T23:04:11.0430000+02:00

Zamanın birinde genç bir müteşebbis olmaya çalışıyordum. Çok azimli hırslı ve heyecanlıydım. Tam da bu sıralar orta yaş üstü bir iş adamıyla yollarımız kesişti. Çayını kahvesini içmek için sık sık ziyaretine gider, iş tecrübelerinden faydalanmaya çalışırdım. Yine rutin ziyaretlerimin birinde bana şunu söyledi; - çok da düşünmeden bir şeyler yapmaya çalıştığımı görmüş olduğundan olacak- “eğer iyi bir şeyler yapmak istiyorsan kendine düşünmek için zaman ayır.” Ben şu an o zamana ne kadar muhtacım! Tabi ben, o zamanlar bu sarf edilen sözlere pek de anlam veremedim. Beni başından savmak istediğini düşündüm. Aradan yıllar geçti ; anlayamadığım o sözlerin ne derin anlamları olduğunu , şimdi fark ediyorum. Hep bir şeyler yaparız ; bir şeyler söyleriz de , ne kadar , yaptıklarımızı ve söylediklerimizi düşünürüz. Evvela bunu yapmamız gerekmez mi ? Belki de “ bizim yerimize düşünenler var” diyoruz. Doğru! Düşünenler var elbet . Ancak her şeyde olduğu gibi bu meselede de yükü hep başkalarına yükleme alışkanlığını devam ettiriyoruz. Bu ağırlığın altında ezilmelerinden hiç de gocunmuyoruz ; ibretlik hikayelerinden , kıssalardan hiç kendi torbamıza koymuyoruz. Acaba düşünmeyi bir acziyet alameti olarak gördüğümüzden mi ? ya da değersiz… Hepimiz biliriz kıssayı; Nasrettin hoca pazara gider de , orada bir kuşun beş altına satılmak istendiğini , etrafında da onlarca insanın işini gücünü bırakıp , toplandığını görür . Koştuğu gibi eve , kapar hindiyi gelir, adamın yanına durur . beş altına diye bağırır. Herkes alay eder , Hiç bir hindi beş altın eder mi diye. Hoca , söylenenlere , hemen cevabı yapıştırır. “o insan gibi konuşuyorsa, bu da adam gibi düşünür.” Herkes başka türlü yorumlar da , ben, konuşmanın paha ettiği, düşünmenin alay konusu olduğunu anlıyorum. Halbuki bunun böyle olmadığını biliriz. Hatta şöyle deriz :”söz gümüşse , sükut altındır. Kırk düşün bir konuş.”daha nicesi. Düşünüleri, düşünceden çok , düşüncenin değer görmemesi yıpratıyor kanaatindeyim. Neyse, şimdiye kadar çok konuştuk, biraz da düşünelim mi ? Ya da , düşünmek zor zanaat be…

Ayna Olmak Ya da Aynaya Bakmak

Sezgin CELEP — 2009-04-15T19:37:08.0000000+03:00

Aynalar kendisine bakanları ne kadar da tarafsız gösterirler. Hiçbir beklentisi olmadan ne yansıdıysa onu sergilerler. Sırlı camlarının önünde, her bakana, kendini olduğu gibi gösterirler. Masallardaki aynalar yok tabi şimdi. Bize, bizi olduğumuzdan farklı; güzeli çirkin, çirkini güzel gösterecek. Hoş güzellik ve çirkinlik kavramları da tartışılır ya. Kimi ‘ben güzele güzel demem güzel benim olmayınca’ der; kimi ‘güzelliğin on para etmez bu bendeki aşk olmasa’; kimi ‘gönül kimi severse güzel odur.’ der. Diyeceksiniz ki nerden çıktı bu güzel konusu hani aynadan bahsedecektin? Tabiî ki aynadan bahsedeceğim. Ancak aynalar güzelliğimize bakmak için yok mu? Aynalara en fazla bakanlar, aynaların karşısında dakikalarca kalanlar, kendini güzel diye vasıflandıranlar değil mi? Bizim meselemiz dış güzellik değil tabi biz başka güzellikten; aynalarda görünmeyen güzellikten konuşalım. Hani kendini sözlerin büyülü çıkışlarında gösteren, hareketlerin vakurunda gizleyen, bakışların esrarında saklı olan ve mutlaka karşısındaki insanda görünen o iç güzellikten konuşalım. Dışarıya yansıtamadığımız, hep içimizde ömür boyu ağır hapse mahkum ettiğimiz, göğüs hücresinde tecrit ettiğimiz o efsunlu kavramı hatırlayalım, sonra, dönüp içimizin derinliklerinde bir define avcılığına çıkalım. Yanımıza dedektör almaya, harita almaya gerek yok. İçe giden yol bizi mutlaka oraya götürecektir. Gideceğimiz yeri hepimiz biliyoruz, adını çok duyduk, çok teleffuz ettik. Orası, gönül; temizliğin ve güzelliğin merkezi. Oradaki aynaların arkasında siyah sır yoktur. Çok şeffaf baktığın zaman hem kendini hem karşındakini görüyorsun. ‘Güzel bakan güzel görür.’diyorlar ya işte güzellik merkezinden baktığın her şey güzel görünüyor. Çirkinliğe yer yok orada. Değerli dostlar, kendimizi gönül aynasının karşısında süslemeye var mısınız? Saçımızı, sakalımızı; kaşımızı gözümüzü; sözümüzü, özümüzü; endamımızı o esrarlı aynanın karşısında süslemeye var mısınız? Çok güzel. O zaman dikkat! Evde, işte, çarşıda, pazarda her yerde ‘ayna’ var. Yani ‘İNSAN!’

Makaleler

Düşünmek mi? O da ne?

Ayna Olmak Ya da Aynaya Bakmak